Prostat biyopsisi, prostat bezinden ince iğne aracılığıyla çok sayıda doku örneği alınarak patolojik incelemeye tabi tutulması ve bu yolla prostat kanserinin kesin tanısının konulması amacıyla uygulanan mikroinvaziv üroonkolojik girişimdir. Prostat spesifik antijen (PSA) düzeyinin yaşa göre normal sınırların üstünde seyretmesi, PSA velositesinin veya PSA doubling time değerinin şüpheli bulunması, PSA dansitesinin yüksekliği, serbest PSA yüzdesinin düşüklüğü, dijital rektal muayenede nodül ya da endürasyon saptanması ve multiparametrik prostat manyetik rezonans görüntülemede PI-RADS 3, 4 veya 5 lezyon izlenmesi, biyopsi kararının verilmesinde birlikte değerlendirilen klinik parametrelerdir. Üroloji Kliniği; transrektal ultrason rehberli biyopsi (TRUS-Bx), transperineal biyopsi ve manyetik rezonans-ultrason füzyon biyopsi tekniklerini, yüksek çözünürlüklü görüntüleme cihazları, kapalı devre örnek işleme ve moleküler patoloji altyapısıyla, bilimsel kanıta dayalı biçimde yürütmektedir.
Prostat Biyopsisi Nedir? Net Teşhis ve Uygulama Kılavuzu
Prostat biyopsisi; prostat bezinin farklı anatomik bölgelerinden 18 gauge otomatik biyopsi tabancasıyla, ortalama 12 adet silindirik doku örneği (kor) alınarak histopatolojik inceleme yapılan üroonkolojik tanı yöntemidir. İşlem; klasik olarak transrektal ultrasonografi rehberliğinde rektum yoluyla ya da modern trendle uyumlu şekilde transperineal cilt yolu üzerinden gerçekleştirilir. Ultrasonografi hem prostatın hacim, kalsifikasyon, kapsül devamlılığı ve şüpheli hipoekoik alan yönünden değerlendirilmesini sağlar hem de biyopsi iğnesinin gerçek zamanlı olarak hedef bölgeye ilerletilmesine imkan tanır.
Alınan silindirik doku örnekleri; formalin fiksasyonunun ardından hematoksilen-eozin boyaması ile mikroskopik olarak incelenir. Adenokarsinom şüphesi bulunan olgularda PIN-4 kokteyli olarak bilinen p63, sitokeratin 5/6 ve alfa-metilaçil-CoA-racemase (AMACR/p504s) immünhistokimyasal boyamaları yapılır, bazal hücre tabakasının kaybı ve racemase pozitifliği tanı için değerli bulgulardır. Prostat kanseri saptandığında Gleason skorlama sistemi (2014 ISUP güncellemesiyle Grade Group 1-5) uygulanır, perinöral invazyon, ekstraprostatik ekstansiyon şüphesi, seminal vezikül tutulumu, kribriform patern ve intraduktal karsinom varlığı ayrıca raporlanır. Bu histopatolojik veriler; D'Amico, NCCN ve CAPRA risk sınıflamalarıyla birleştirilerek tedavi kararının bilimsel temelini oluşturur.
Prostat biyopsisi; erken evre lokalize prostat kanserinden lokal ileri hastalığa, klinik anlamsız düşük dereceli tümörlerden agresif yüksek dereceli karsinoma kadar geniş bir spektrumun kesin ayırıcı tanısını sağlayan, günümüzde altın standart olarak kabul edilen tek yöntemdir. Manyetik rezonans görüntüleme, PSA türevleri, sıvı biyopsi belirteçleri ve yapay zeka destekli görüntü analiz yöntemlerinin gelişmesine karşın; kesin tanı, evreleme ve tedavi planlaması yalnızca patolojik değerlendirmeyle mümkün olmakta, biyopsi bu nedenle üroonkolojinin temel taşı olma özelliğini korumaktadır. Avrupa Üroloji Derneği (EAU), Amerikan Üroloji Derneği (AUA), NCCN, NICE ve EAU-EANM-ESTRO-ESUR-SIOG ortak kılavuzları; prostat biyopsisi endikasyonlarını, yaklaşım biçimini, örnek sayısını ve profilaksi rejimini standardize ederek klinik uygulamayı bilimsel temele oturtmaktadır.
Erken Tanının Kilit Noktası: Biyopsi Neden Gereklidir?
Prostat kanseri, erkeklerde akciğer kanserinin ardından en sık görülen ikinci malignite olup lokalize evrede yakalandığında beş yıllık sağkalım oranı yüzde doksan sekizin üzerine çıkmaktadır. Buna karşın metastatik evrede aynı oran yüzde otuz civarına gerilemekte, tedavi seçenekleri palyatif ağırlıklı hale gelmektedir. PSA taramasında yaşa göre sınırların üzerinde değer saptanması, PSA velositesinin yılda 0,75 ng/ml üzerinde seyretmesi, PSA doubling time süresinin kısalması, PSA dansitesinin 0,15 ng/ml/cc değerinin üstünde olması, serbest PSA yüzdesinin yüzde on beşin altına düşmesi ve dijital rektal muayenede sertlik veya nodül algılanması; klinisyeni ileri incelemeye yönlendiren temel bulgulardır.
Prostat Health Index (PHI), 4Kscore, Stockholm3, SelectMDx ve ExoDx gibi ileri moleküler testler ve multiparametrik prostat MR taraması; gereksiz biyopsileri azaltmak amacıyla triyaj basamağı olarak kullanılmaktadır. PI-RADS v2.1 puanlamasına göre 3, 4 veya 5 lezyon saptanan olgularda klinik anlamlı prostat kanser riski belirgin biçimde yüksektir. Ancak MR negatif olmasına rağmen PSA yüksekliği devam eden, PSA dansitesi belirgin artmış ya da yüksek klinik şüpheli olgularda biyopsi yine gündeme gelir. Aktif izlem programına alınmış düşük dereceli kanserlerde de belirli aralıklarla takip biyopsileri planlanır, PRIAS, Johns Hopkins ve Toronto protokolleri bu izlem şemalarını tanımlar.
Erken tanının önemi yalnızca sağkalım avantajı sağlamasıyla sınırlı değildir. Lokalize evrede radikal prostatektomi, radyoterapi (eksternal ışın tedavisi, IMRT, VMAT ya da brakiterapi), fokal terapi seçenekleri (HIFU, kriyoterapi, PDT, IRE) ve seçilmiş olgularda aktif izlem gibi geniş bir tedavi yelpazesi mevcuttur. Hasta bu yelpazeden yaşam kalitesi, üriner kontinans ve seksüel fonksiyon beklentileri ile onkolojik güvenlik dengesini gözeterek en uygun seçeneğe yönlendirilebilmektedir. İleri evrelerde ise tedavi androjen deprivasyon tedavisi, ikinci kuşak hormonal ajanlar ve docetaxel gibi kemoterapötiklerle sınırlı kalmakta, bu durum erken tanının stratejik önemini bir kez daha ortaya koymaktadır. CHAARTED ve STAMPEDE çalışmaları; kastrasyon-naif metastatik prostat kanserinde docetaxel eklenmesinin sağkalım avantajını kanıtlamış, hormonoterapiye ikinci kuşak antiandrojen (abirateron, enzalutamid, apalutamid, darolutamid) eklenmesi de son yıllarda standart hale gelmiştir. Ancak bu ajanların hiçbiri erken evrede yakalanmış lokalize hastalığın küratif başarısına ulaşamaz. Radiotherapy sonrası biyokimyasal nüksün değerlendirilmesinde de biyopsi, nüksün lokal mi yoksa sistemik mi olduğunu ayırt etmede kritik rol oynar; kurtarma prostatektomisi, kurtarma radyoterapisi veya sistemik tedavi tercihi bu histopatolojik bilgiye dayanır.
Klasik Biyopsi ile MR Füzyon Biyopsi Arasında Ne Fark Vardır?
Klasik sistematik transrektal ultrason rehberli biyopside; prostatın apeks, orta ve baz kesimlerinden sağ ve sol taraflardan lateral ve medial olacak şekilde ortalama 12 kor örnek alınır. Bu yöntem, prostat volümüne oranla nispeten kör bir örnekleme sağlar; ön (anterior) ve apikal-anterior yerleşimli tümörler, transrektal iğne trajektuarının uzaklığı nedeniyle atlanabilir. Sistematik 12 kor biyopsinin klinik anlamlı prostat kanserini yakalama duyarlılığı yaklaşık yüzde kırk-kırk beş düzeyinde raporlanmakta, düşük dereceli klinik anlamsız kanserlerin ise fazla tanınmasına yol açabilmektedir.
Manyetik rezonans-ultrason füzyon biyopsisinde ise; işlem öncesi çekilen multiparametrik prostat MR görüntüleri (T2 ağırlıklı, difüzyon ağırlıklı DWI/ADC, dinamik kontrastlı DCE serileri) özel yazılım aracılığıyla gerçek zamanlı ultrason görüntüsüyle çakıştırılır. PI-RADS 3-5 olarak işaretlenen lezyonlardan 2-4 hedefli kor alınır, buna sistematik örnekleme de eklenir. Bu yaklaşımın klinik anlamlı kanser duyarlılığı yüzde seksen beş-doksan beş aralığına ulaşmakta, klinik anlamsız düşük dereceli kanser saptama oranı azalmaktadır. PRECISION çalışması (2018) ve PROMIS çalışması; multiparametrik MR ve hedefli biyopsi kombinasyonunun sistematik biyopsiye üstünlüğünü kesin biçimde ortaya koymuştur.
Kognitif füzyon biyopside operatör MR bulgularını zihinsel olarak ultrason görüntüsüne aktararak hedefleme yapar, in-bore MR biyopside ise işlem doğrudan MR cihazı içerisinde gerçekleştirilir; en yüksek hassasiyetli fakat en pahalı ve zaman alıcı yaklaşımdır. Transperineal biyopsi rota olarak seçildiğinde; perineal cilt yoluyla prostata ulaşıldığından rektal flora ile temas ortadan kalkar ve sepsis riski transrektal yaklaşıma göre onda birin altına düşer. Ayrıca apikal-anterior ve transisyonel zon lezyonları için transperineal yaklaşımın anatomik erişimi belirgin biçimde üstündür. Bu nedenle NICE 2019 kılavuzu transperineal biyopsiyi tercih edilen standart olarak önermiş, dünya genelinde eğilim bu yönde ilerlemektedir.
Prostat Biyopsisi Hangi Adımlarla Yapılır? Ön Hazırlık ve Uygulama Süreci Nasıldır?
İşlem öncesinde ayrıntılı üroonkolojik değerlendirme yapılır, PSA seri ölçümleri, serbest PSA yüzdesi, PSA dansitesi ve gerekli görüldüğünde PHI, 4Kscore veya Stockholm3 testleri değerlendirilir. Multiparametrik prostat MR çekimi; hedefli biyopsi planlanacaksa en az altı-sekiz hafta önce, biyopsi sonrası kanama artefaktlarını önlemek amacıyla önceden yapılır. Koagülasyon parametreleri (INR 1,5 altında, trombosit sayısı 50.000/mm³ üzerinde) doğrulanır. Asetilsalisilik asit kullanımı çoğu merkezde işleme devam edilerek sürdürülür, klopidogrel bireysel değerlendirmeyle kesilir, warfarin köprüleme heparin protokolüyle yönetilir, direkt oral antikoagülanlar (DOAK) 24-48 saat önce durdurulur. Bilgilendirilmiş onam ayrıntılı olarak alınır.
Antibiyotik profilaksisi yaklaşıma göre değişir. Transperineal biyopside ise perineal cildin dezenfeksiyonuyla sepsis riski minimalize edildiğinden sefazolin 1 g intravenöz gibi minimal profilaksi yeterlidir. İşlemden önceki akşam ve sabah rektal enema uygulanarak barsak temizliği sağlanır. Hasta işleme aç gitmek zorunda değildir, hafif bir öğün önerilir.
Uygulama sırasında akut prostatit, aktif proktit, ciddi anal stenoz, düzeltilemeyen koagülopati (INR 1,5 üzerinde, trombosit 50.000/mm³ altında) ve ciddi immünsupresyon durumlarında biyopsi ertelenir ya da yaklaşım değiştirilir; örneğin anal stenozda transperineal yaklaşım öncelikle tercih edilir. Bu bakımdan hastanın işlem öncesi ayrıntılı üriner ve rektal semptom sorgulaması, sistem muayenesi ve laboratuvar değerlendirmesi gereklidir.
Uygulama esnasında hasta transrektal yaklaşımda sol lateral dekübit, transperineal yaklaşımda ise litotomi pozisyonuna alınır. Rektal muayene ile nodül ve prostat hacmi değerlendirilir, ardından steril kılıflı rektal ultrason probu yerleştirilir. Ultrasonografi ile prostat hacmi, kalsifikasyonlar, hipoekoik alanlar ve kapsül devamlılığı incelenir. Lokal anestezi; yüzde iki lidokain 10 ml ile Nash-Bell tekniği kullanılarak periprostatik nörovasküler pakete uygulanır. 18 gauge otomatik yay yüklü biyopsi tabancası (örneğin Bard Magnum) ile sistematik 12 kor alınır: sağ ve sol apeks (lateral ve medial), sağ ve sol orta zon, sağ ve sol baz. Multiparametrik MR üzerinde tanımlanmış PI-RADS 3-5 lezyonlardan füzyon rehberliğiyle 2-4 ek hedefli kor eklenir. Her kor ayrı formalin kapsülüne konularak veya sekstant kaplarda gruplandırılarak patolojiye gönderilir. Toplam işlem süresi 15-30 dakika arasındadır, hasta genellikle günübirlik taburcu edilir.
Prostat Biyopsisi Sonrası Toparlanma Nasıl Olur ve Hangi Kurallara Uyulmalıdır?
İşlem sonrası ilk 24-48 saat boyunca hafif hematüri, hematokezi ve az miktarda rektal kanama beklenen fizyolojik bulgulardır. Hastaların büyük çoğunluğunda idrarda bir haftaya kadar hafif pembe renklenme görülebilir, hematospermi ise haftalar boyunca (nadiren üç aya kadar) devam edebilir. Bu bulgular hastaya işlem öncesinde ayrıntılı olarak anlatılmalı, gereksiz endişeye kapılmasının önüne geçilmelidir. Ateş yükselmesi, titreme, yoğun rektal kanama, idrar yapamama, yoğun karın veya perineal ağrı gibi bulgular ise mutlaka acil değerlendirme gerektirir.
İlk üç-yedi gün süresince ağır fiziksel aktivite, ağır yük kaldırma, uzun bisiklet ya da at binme, sauna ve sıcak küvet önerilmez. Bu tür aktiviteler perineal bölge basıncını artırarak kanamayı tetikleyebilir. Antibiyotik profilaksisi kılavuza uygun biçimde tamamlanmalı, ateş takibi ilk 72 saatte özellikle dikkatle sürdürülmelidir. Bol sıvı tüketimi (günde en az iki-üç litre) idrar akışını sürdürerek pıhtı retansiyonunu engeller. Kabızlıktan kaçınmak amacıyla lifli beslenme desteklenmeli, gerektiğinde hafif laksatif kullanılmalıdır. Asetilsalisilik asit ve antikoagülan ilaçlar hekim önerisine göre 24-72 saat sonra tekrar başlatılabilir.
Seksüel aktivite genellikle bir hafta ertelenir, hematospermi bulgusu ise ilişki güvenliğini etkilemez fakat estetik-psikolojik açıdan hastanın bilgilendirilmesi önemlidir. Patoloji sonucu ortalama beş-on iş gününde tamamlanır. Sonuç değerlendirmesi mutlaka bir üroloji uzmanı tarafından yapılır; Gleason skoru, ISUP grade grubu, tutulan kor sayısı ve yüzdesi, perinöral invazyon varlığı, kribriform veya intraduktal patern gibi parametreler risk sınıflaması ve tedavi kararının temelini oluşturur. Negatif biyopsi olsa dahi PSA yüksekliği devam ediyorsa multiparametrik MR ile takip, gerektiğinde tekrar biyopsi planlanabilir.
Prostat Biyopsisi Sonrası İyileşme Nasıl Olur? 7 Değerli Öneri
Biyopsi sonrasında iyileşme genellikle hızlıdır ancak sürecin sorunsuz ilerlemesi için bazı temel önerilere titizlikle uyulması önem taşır. İlk öneri; sıvı alımını artırmaktır. Günlük en az iki-üç litre su tüketimi hem üriner sistemin yıkanmasını hem de pıhtı oluşumunun azalmasını sağlar. İkinci öneri; antibiyotik ve reçete edilen diğer ilaçların tam süresince, saatinde ve dozunda kullanılmasıdır. Antibiyotik profilaksisinin yarım kesilmesi sepsis dahil ciddi enfeksiyon riskini artırır. Üçüncü öneri; ateş takibinin özellikle ilk 72 saatte düzenli yapılmasıdır. 38 derecenin üzerinde ateş, titreme veya genel durum bozukluğu acil başvuru gerektirir.
Dördüncü öneri; ağır fiziksel aktivite, uzun süreli oturma, bisiklet, motosiklet, at binme ve saunadan yedi gün süreyle uzak durulmasıdır. Bu tür aktiviteler perineal bölgeye basınç uygulayarak hematomu artırabilir ve iyileşmeyi geciktirebilir. Beşinci öneri; kabızlıktan kaçınılması, bağırsak alışkanlığının düzenli sürdürülmesidir. Lifli beslenme, kepekli tahıllar, meyve-sebze tüketimi ve gerekirse hafif laksatif kullanımı bu amaca hizmet eder. Kabızlık nedeniyle ıkınma, biyopsi bölgesinde kanamayı tetikleyebilir. Altıncı öneri; cinsel ilişkinin yaklaşık bir hafta süreyle ertelenmesidir. Hematospermi görülmesi tıbben zararsızdır, ancak psikososyal rahatsızlık oluşturabileceği için hasta önceden bilgilendirilmelidir.
Yedinci öneri; patoloji sonucunun mutlaka üroloji uzmanı tarafından yorumlanması ve tedavi kararlarının multidisipliner konsey (üroloji, medikal onkoloji, radyasyon onkolojisi, üropatoloji, radyoloji) ortamında alınmasıdır. İnternet kaynaklarına dayanarak ya da yakın çevreden edinilen bilgilerle karar verilmesi, hastanın hem gereksiz endişeye kapılmasına hem de bilimsel dayanağı olmayan seçimlere yönelmesine yol açabilir. Aktif izlem, radikal prostatektomi (açık, laparoskopik ya da robotik yaklaşım), radyoterapi (eksternal ya da brakiterapi), fokal terapi ve hormonal tedavi seçeneklerinin her biri; hastanın yaşı, komorbiditeleri, yaşam beklentisi, risk grubu ve kişisel tercihleri gözetilerek özenle seçilmelidir.
Prostat Biyopsisi Ağrılı mıdır ve İşlem Sırasında Hangi Anestezi Yöntemi Uygulanır?
Prostat biyopsisi çağdaş anestezi teknikleri sayesinde genellikle iyi tolere edilen bir işlemdir. Transrektal yaklaşımda standart olarak periprostatik sinir bloğu ve rektal jel anestezi uygulanır. Yüzde iki lidokain solüsyonu, ultrason rehberliğinde prostatın nörovasküler paketine Nash-Bell tekniği kullanılarak enjekte edilir; her iki taraf için toplamda yaklaşık 10 ml lidokain kullanılır. Bu blok iğne insersiyonu sırasındaki ağrının belirgin şekilde azalmasını sağlar. İlave olarak rektal duvarın distansiyonuna bağlı basınç hissini hafifletmek için lidokain jel uygulanabilir. Hastalar tipik olarak işlem sırasında hafif rahatsızlık, basınç hissi ve iğne atışının kısa vibrasyonunu tarif eder.
Transperineal biyopside ise perineal cilt duyusunun daha yoğun olması ve çok sayıda kor alınması nedeniyle anestezi ihtiyacı artar. Küçük hacimli olgularda lokal cilt infiltrasyonu ve periprostatik blok yeterli olabilir, ancak template rehberli çoklu kor biyopside sedasyon ya da hafif genel anestezi tercih edilir. Bu tercih hem hasta konforu hem de iğne hedeflemesinde immobilite gerekliliğinden kaynaklanır. Anestezi seçimi; hastanın yaşı, komorbidite profili, anksiyete düzeyi, prostat hacmi ve planlanan kor sayısı gözetilerek anesteziyoloji ekibiyle birlikte belirlenir. Prosedür öncesi anksiyolitik olarak düşük doz benzodiazepin kullanımı da tolerabiliteyi artırır.
Ağrı algısı hastaya, prostat volümüne, prostatit varlığına ve önceki biyopsi öyküsüne göre bireysel farklılıklar gösterir. Genç, anksiyeteli hastalarda ve büyük hacimli prostatlarda ağrı algısı daha yoğun bildirilebilir. Bu nedenle işlem öncesi hastaya adım adım süreç anlatılmalı, sorulara yeterince zaman ayrılmalı ve gerekirse sedasyon seçeneği önerilmelidir. Doğru hasta bilgilendirmesi, gerçekçi beklenti yönetimi ve etkin anestezi kombinasyonu; işlemi hem hasta hem operatör açısından güvenli, konforlu ve verimli bir deneyime dönüştürür. Vizüel analog skala (VAS) ile yapılan hasta konfor değerlendirmelerinde; periprostatik blok uygulanan olguların büyük çoğunluğunda ağrı skorunun üç ve altında raporlandığı, tekrar biyopsi gerektiğinde hastaların büyük bölümünün prosedürü kabul ettiği gösterilmiştir. Bu bulgu, uygulanan modern anestezi tekniklerinin klinik başarısının nesnel yansımasıdır.
Prostat Biyopsisi Sonrası Hangi Riskler ve Komplikasyonlar Görülebilir?
Transrektal ultrason rehberli biyopside en sık gözlenen komplikasyonlar; hematüri (yüzde yirmi-elli oranında, 24-48 saat), hematokezi (yüzde on beş-otuz), hematospermi (yüzde otuz-elli, haftalar sürebilir) ve geçici dizüri olarak sıralanır. Bu bulgular çoğunlukla hafif, kendiliğinden düzelen bulgulardır ve hastaya işlem öncesi anlatılmalıdır. Orta düzeyde komplikasyonlar arasında febril üriner sistem enfeksiyonu (yüzde bir-iki), akut prostatit ve idrar retansiyonu (özellikle büyük hacimli prostatlarda) yer alır. Ciddi komplikasyonlar; ürosepsis (yüzde 0,5-2, florokinolon direncinin artmasıyla yükselme eğiliminde), yoğun rektal kanama ve nadir kardiyovasküler olaylardır. Sepsis, özellikle diyabetik, immünsupresif ve yakın zamanda antibiyotik kullanmış hastalarda risk oluşturur.
Transperineal biyopsi ise rektal flora ile temasın ortadan kalkması nedeniyle sepsis riskini yüzde 0,5 altına düşürür ve dünya genelinde eğilim bu yönde ilerlemektedir. Bununla birlikte transperineal yaklaşımda üriner retansiyon yüzde iki-beş oranında görülebilir, çünkü çok sayıda kor alınmasına bağlı prostatik ödem gelişebilir. Perineal ekimoz, geçici perineal ağrı ve nadir olarak erektil disfonksiyon diğer bildirilen komplikasyonlardır. Erektil disfonksiyon büyük çoğunlukla geçicidir ve haftalar içinde düzelir. Rektal fistül, üriner fistül ve prostatik abse gibi çok nadir komplikasyonlar da literatürde tanımlanmıştır ancak gelişmiş sterilizasyon ve doğru teknik ile bu risk minimal düzeydedir. Vazovagal senkop, işlem sırasında nadiren gelişebilen bir bulgu olup uygun hasta bilgilendirmesi, damar yolu açık tutulması ve pozisyon yönetimi ile önlenir.
Komplikasyon riskini azaltmak için; işlem öncesi rektal kültür ile hedefli antibiyotik profilaksisi planlanması, koagülasyon parametrelerinin optimizasyonu, üropatoloji ve mikrobiyoloji altyapısıyla uyumlu ürolojik değerlendirme ve deneyimli ekip önemli faktörlerdir. Ürosepsis şüphesi bulunan hastalar için erken hastane başvurusu, geniş spektrumlu antibiyotik uygulaması ve gerektiğinde yoğun bakım desteği hayat kurtarıcıdır. Modern eğilim; transperineal yaklaşımın standart olarak benimsenmesi, MR-hedefli biyopsi ile klinik anlamsız kanserlerin fazla tanınmasının önlenmesi ve sıvı biyopsi belirteçlerinin triyaj basamağında kullanılması yönündedir. Üroloji Kliniği; deneyimli üroonkoloji ekibi, güncel görüntüleme altyapısı, dezenfeksiyon protokolleri ve multidisipliner tümör konseyi süreçleriyle hastalarına bilimsel kanıta dayalı, uluslararası kılavuz uyumlu ve güvenli prostat biyopsi hizmeti sunmaktadır. Bu içerik yalnızca bilgilendirme amacı taşır ve muayene bulguları, laboratuvar sonuçları, görüntüleme raporları ile risk profili değerlendirmesi olmaksızın tanı ve tedavi kararı yerine geçmez; kişiye özel değerlendirme için Üroloji polikliniğine başvurulması önerilir.
