Yarı gömülü dişler, oral ve maksillofasiyal cerrahinin en sık karşılaşılan klinik tablolarından birini oluşturmakta ve tedavi edilmediğinde ciddi komplikasyonlara zemin hazırlayabilmektedir. Diş hekimliği pratiğinde özellikle üçüncü molar dişlerde sıklıkla gözlemlenen bu durum, kemik veya yumuşak doku tarafından kısmen örtülü olan ve oklüzyon düzlemine tam olarak ulaşamamış dişleri tanımlamaktadır. Yarı gömülü dişlerin erken tanı ve uygun müdahale ile yönetilmesi, hastanın yaşam kalitesini doğrudan etkileyen kritik bir klinik süreçtir. Bu kapsamlı rehberde, yarı gömülü dişlerin etiyolojisi, klinik bulguları, acil müdahale protokolleri, risk faktörleri ve korunma stratejileri detaylı şekilde ele alınmaktadır.
Yarı Gömülü Diş Nedir ve Nasıl Oluşur?
Yarı gömülü diş (partially impacted tooth), sürmesi gereken fizyolojik zamanda oklüzyon düzlemine tam olarak ulaşamayan ve çevre dokuları tarafından kısmen engellenmiş olan dişi ifade etmektedir. Bu dişler, mukoza veya kemik dokusu ile kısmen örtülü olup ağız boşluğu ile kısmi bir bağlantıya sahiptir. Tam gömülü dişlerden farklı olarak yarı gömülü dişlerde, perikoronal boşluk ile oral kavite arasında bir geçiş bölgesi bulunmakta ve bu durum enfeksiyöz komplikasyonların gelişimi için uygun bir ortam oluşturmaktadır.
Dişlerin sürmesi karmaşık bir biyolojik süreçtir ve bu süreçte herhangi bir aşamada meydana gelen aksaklık, gömülü veya yarı gömülü kalma ile sonuçlanabilmektedir. Normal diş sürmesi; diş follikülünün kemik içinde gelişimi, kök oluşumu ile birlikte oklüzal yöndeki hareket ve son olarak fonksiyonel oklüzyona ulaşma aşamalarından oluşmaktadır. Yarı gömülü dişlerde bu süreç tamamlanamamış olup diş, sürme yolundaki bir engel nedeniyle ara pozisyonda kalmıştır.
Etyolojik açıdan değerlendirildiğinde yarı gömülü diş oluşumunda birden fazla faktör rol oynamaktadır. Çene kemiklerinin yetersiz büyümesi ve ark uzunluğunun kısalığı en sık karşılaşılan nedenler arasındadır. Modern beslenme alışkanlıklarının çene gelişimi üzerindeki etkisi, evrimsel perspektiften bakıldığında çene boyutlarının küçülmesi ile ilişkilendirilmektedir. Buna ek olarak süpernümerer dişler, odontojenik kistler, tümörler ve skar dokusu gibi mekanik engeller de sürme sürecini sekteye uğratabilmektedir.
Yarı Gömülü Dişlerin Sınıflandırılması
Yarı gömülü dişlerin klinik ve radyolojik sınıflandırılması, tedavi planlamasının temelini oluşturmaktadır. Winter sınıflandırmasına göre dişin uzun aksının komşu dişe göre açısal ilişkisi değerlendirilmekte ve mezioanguler, distoanguler, horizontal, vertikal, bukkolingual ve ters (inverted) pozisyonlar tanımlanmaktadır. Mezioanguler pozisyon en sık karşılaşılan tip olup cerrahi çekim açısından genellikle en az komplikasyonlu tip olarak kabul edilmektedir.
Pell ve Gregory sınıflandırması ise dişin mandibular ramusla ilişkisini ve oklüzal düzleme göre derinliğini değerlendirmektedir. Bu sınıflamaya göre:
- Sınıf I: Dişin mezio-distal çapı için ramus anteriorunda yeterli alan mevcuttur
- Sınıf II: Mevcut alan dişin mezio-distal çapından küçüktür ve dişin bir kısmı ramus tarafından örtülmektedir
- Sınıf III: Dişin tamamına yakını ramus içinde konumlanmıştır
- Pozisyon A: Dişin oklüzal yüzeyi komşu ikinci molar dişin oklüzal düzleminde veya üzerindedir
- Pozisyon B: Dişin oklüzal yüzeyi ikinci molar dişin oklüzal düzlemi ile servikal çizgisi arasındadır
- Pozisyon C: Dişin oklüzal yüzeyi ikinci molar dişin servikal çizgisinin altındadır
Bu sınıflandırma sistemleri, cerrahi yaklaşımın belirlenmesi, operasyon süresinin tahmin edilmesi ve olası komplikasyonların öngörülmesi açısından klinisyene yol gösterici olmaktadır. Konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (KIBT) görüntüleme, özellikle mandibular kanal ile olan ilişkinin ve kök morfolojisinin detaylı değerlendirilmesinde altın standart olarak kabul edilmektedir.
Klinik Belirtiler ve Tanı Yöntemleri
Yarı gömülü dişlerin klinik prezentasyonu son derece değişken olup asemptomatik tablodan şiddetli ağrı ve enfeksiyon bulgularına kadar geniş bir spektrumda seyredebilmektedir. Semptomatik hastalarda en sık karşılaşılan yakınma, ilgili bölgede lokalize ağrı ve şişliktir. Perikoronit geliştiğinde ağrı genellikle pulsatil karakterde olup çiğneme ve yutkunma ile şiddetlenmektedir.
Klinik muayenede yarı gömülü diş çevresinde eritemli ve ödemli mukoza, operkulum üzerinde pürülan akıntı, bölgesel lenfadenopati ve trismus bulguları saptanabilmektedir. İleri vakalarda perimandibular, submandibuler veya parafarengeal boşluklara yayılan derin boyun enfeksiyonları gelişebilmekte ve bu durum hava yolu obstrüksiyonu riski nedeniyle acil tıbbi müdahale gerektirmektedir.
Tanı sürecinde klinik muayenenin yanı sıra radyolojik değerlendirme vazgeçilmezdir. Panoramik radyografi (ortopantomografi) birinci basamak görüntüleme yöntemi olarak tercih edilmekte ve dişin pozisyonu, komşu anatomik yapılarla ilişkisi, kök morfolojisi ve patolojik oluşumların varlığı hakkında bilgi sağlamaktadır. KIBT ise üç boyutlu değerlendirme imkanı sunarak özellikle inferior alveolar sinir kanalı ile olan yakınlığın belirlenmesinde ve kompleks vakaların planlamasında kullanılmaktadır.
Acil Müdahale Gerektiren Durumlar
Yarı gömülü dişlere bağlı gelişen bazı klinik tablolar acil müdahale gerektirmekte ve gecikmiş tedavi hayati komplikasyonlara yol açabilmektedir. Akut perikoronit, en sık karşılaşılan acil durum olup perikoronal dokularda gelişen akut enfeksiyonu ifade etmektedir. Operkulum altında biriken bakteri plağı ve gıda artıkları, anaerobik ortamda hızla çoğalan patojen mikroorganizmaların proliferasyonuna zemin hazırlamakta ve akut enflamatuvar yanıt gelişmektedir.
Akut perikoronit tedavisinde ilk adım, lokal debridman ve irrigasyondur. Operkulum altı antiseptik solüsyonlarla (klorheksidin glukonat %0.12 veya povidon iyot) yıkanmalı ve biriken debris uzaklaştırılmalıdır. Sistemik antibiyoterapi endikasyonları arasında ateş yüksekliği, lenfadenopati, fasiyal selülit, trismus ve yutkunma güçlüğü bulunmaktadır. Amoksisilin-klavulanik asit veya metronidazol içeren kombinasyon rejimleri, oral patojen florayı hedefleyen ampirik tedavi seçenekleri olarak öne çıkmaktadır.
Derin boyun enfeksiyonları, yarı gömülü dişlerin en ciddi komplikasyonları arasında yer almaktadır. Ludwig anjini olarak bilinen submandibuler, sublingual ve submental boşlukların bilateral tutulumu, hava yolu kompromisi riski nedeniyle yaşamı tehdit eden bir acil durumdur. Bu hastalarda derhal parenteral antibiyoterapi başlanmalı, hava yolu güvence altına alınmalı ve gerektiğinde cerrahi drenaj planlanmalıdır. Mediastinit ve nekrotizan fasiit gibi nadir fakat mortalitesi yüksek komplikasyonlar da bildirilmiş olup multidisipliner yaklaşım gerektirmektedir.
Acil Müdahalede Temel Protokol
- Havayolu değerlendirmesi: Özellikle bilateral submandibuler tutulumda hava yolu obstrüksiyonu riski acil olarak değerlendirilmelidir
- Lokal irrigasyon: Perikoronal boşluğun antiseptik solüsyonlarla lavajı enfeksiyon kontrolünün ilk basamağını oluşturmaktadır
- Analjezi: Non-steroid antienflamatuvar ilaçlar (NSAİİ) ilk tercih olup kontrendikasyon durumunda parasetamol alternatif olarak kullanılabilmektedir
- Antibiyoterapi: Sistemik enfeksiyon bulguları varlığında ampirik geniş spektrumlu antibiyotik tedavisi başlanmalıdır
- Cerrahi drenaj: Apse formasyonu saptanan olgularda insizyonel drenaj uygulanmalıdır
- Definitif tedavi planlaması: Akut faz kontrol altına alındıktan sonra cerrahi çekim planlanmalıdır
Yarı Gömülü Dişlerin Komplikasyonları
Yarı gömülü dişler tedavi edilmediğinde bir dizi ciddi komplikasyona neden olabilmektedir. Perikoronit tekrarlayan enfeksiyonların en sık görülen formudur ve kronikleştiğinde periodontal doku kaybına ve komşu dişlerde çürük oluşumuna yol açabilmektedir. Yarı gömülü dişin distal yüzeyi ile komşu ikinci molar dişin mesial yüzeyi arasında oluşan gıda sıkışması, her iki dişte de interproksimal çürük gelişimine zemin hazırlamaktadır.
Dentigeröz kist, yarı gömülü ve gömülü dişlerle ilişkili en sık karşılaşılan odontojenik kisttir. Diş follikülünün kistik transformasyonu sonucu gelişen bu lezyon, kemik içinde ekspansif büyüme göstererek komşu dişlerde rezorpsiyon, kemik kaybı ve patolojik kırık riskine neden olabilmektedir. Nadir olgularda ameloblastom veya skuamöz hücreli karsinom gibi neoplastik dönüşüm de bildirilmiştir ve bu nedenle asemptomatik yarı gömülü dişlerin de düzenli radyolojik takibi önem taşımaktadır.
Ortodontik komplikasyonlar arasında alt anterior bölgede çapraşıklık gelişimi tartışmalı olmakla birlikte, yarı gömülü üçüncü molarların komşu dişler üzerine uyguladığı mekanik kuvvetin ark düzensizliğine katkıda bulunabileceği öne sürülmektedir. Temporomandibuler eklem disfonksiyonu, trigeminal nevralji ve referans ağrı gibi durumlar da yarı gömülü dişlerle ilişkilendirilebilmektedir.
Risk Faktörleri
Yarı gömülü diş oluşumunda rol oynayan risk faktörleri genetik, çevresel ve lokal faktörler olmak üzere üç ana kategoride incelenmektedir. Genetik yatkınlık, çene boyutları ve diş boyutları arasındaki orantısızlığı belirleyen en temel etkendir. Ailesinde gömülü diş öyküsü bulunan bireylerde yarı gömülü diş görülme sıklığının anlamlı düzeyde arttığı epidemiyolojik çalışmalarda gösterilmiştir.
Çevresel faktörler arasında beslenme alışkanlıkları öne çıkmaktadır. İşlenmiş ve yumuşak gıdaların ağırlıklı olduğu modern beslenme düzeni, çiğneme fonksiyonunun azalmasına ve bunun sonucunda çene kemiklerinin yetersiz gelişimine neden olmaktadır. Antropolojik veriler, tarım öncesi toplumlarda üçüncü molar gömüklük oranının günümüze kıyasla belirgin şekilde düşük olduğunu ortaya koymaktadır.
Lokal risk faktörleri arasında erken süt dişi kaybı, süpernümerer dişler, odontomlar, mukozal bariyerler ve çene kemiklerindeki patolojik oluşumlar sayılabilmektedir. Ayrıca endokrin bozukluklar (hipotiroidizm, hipopitüitarizm), beslenme yetersizlikleri (D vitamini ve kalsiyum eksikliği) ve bazı sendromik durumlar (kleidokraniyal displazi, Gardner sendromu) da diş sürme bozuklukları ile ilişkilendirilmektedir.
Yarı Gömülü Diş Oluşumunda Rol Oynayan Temel Faktörler
- Genetik faktörler: Çene-diş boyut uyumsuzluğu, ailesel yatkınlık, ırka bağlı anatomik varyasyonlar
- Beslenme ve yaşam tarzı: Yetersiz çiğneme stimülasyonu, işlenmiş gıda tüketimi, D vitamini eksikliği
- Lokal engeller: Süpernümerer dişler, odontomlar, kistik lezyonlar, skar dokusu, kemik yoğunluğu artışı
- Sistemik hastalıklar: Endokrin bozukluklar, metabolik kemik hastalıkları, sendromik durumlar
- İyatrojenik nedenler: Erken ortodontik müdahaleler, çekim sonrası yetersiz boşluk yönetimi
Cerrahi Tedavi Yaklaşımları
Yarı gömülü dişlerin tedavisinde cerrahi çekim (operkulektomi veya cerrahi ekstraksiyon) altın standart olarak kabul edilmektedir. Cerrahi planlamada dişin pozisyonu, kök morfolojisi, komşu anatomik yapılarla ilişkisi ve hastanın genel sağlık durumu dikkate alınmaktadır. Cerrahi yaklaşım; mukoperiosteal flep kaldırılması, gerektiğinde kemik kaldırılması (ostektomi), dişin bölümlere ayrılması (odontotomi) ve kontrollü lükse edilmesi aşamalarından oluşmaktadır.
Lokal anestezi altında gerçekleştirilen konvansiyonel cerrahi çekim en yaygın uygulanan yöntemdir. Inferior alveolar sinir bloğu ve bukkal infiltrasyon anestezisi, mandibular üçüncü molar cerrahisi için standart anestezi protokolünü oluşturmaktadır. Anksiyeteli hastalarda veya kompleks vakalarda intravenöz sedasyon veya genel anestezi altında müdahale tercih edilebilmektedir.
Piezoelektrik cerrahi, son yıllarda yarı gömülü diş cerrahisinde giderek artan bir kullanım alanı bulmaktadır. Ultrasonik frekanslarla çalışan piezocerrahi cihazları, kemik dokusunda selektif kesim yapabilme özelliği sayesinde yumuşak doku travmasını minimalize etmekte ve sinir hasarı riskini azaltmaktadır. Randomize kontrollü çalışmalar, piezoelektrik cerrahinin konvansiyonel yönteme kıyasla postoperatif ağrı, ödem ve trismus açısından daha iyi sonuçlar sağladığını göstermiştir.
Lazer destekli cerrahi yaklaşımlar da yarı gömülü diş tedavisinde uygulanmakta olup Er:YAG ve Er,Cr:YSGG lazerler kemik ablasyonunda kullanılabilmektedir. Bununla birlikte lazer cerrahisinin konvansiyonel yöntemlere üstünlüğü henüz yeterli kanıt düzeyinde gösterilememiş olup daha geniş kapsamlı klinik çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Postoperatif Bakım ve İyileşme Süreci
Cerrahi çekim sonrası postoperatif bakım, komplikasyonların önlenmesi ve iyileşme sürecinin optimize edilmesi açısından kritik öneme sahiptir. Operasyon sonrası ilk 24-48 saat, ödem ve ağrının en yoğun olduğu dönem olup bu süreçte hastanın uyum göstermesi gereken bir dizi protokol bulunmaktadır.
Postoperatif ağrı yönetiminde multimodal analjezi yaklaşımı önerilmektedir. İbuprofen ve parasetamol kombinasyonu, sinerjistik etki ile etkin ağrı kontrolü sağlamakta ve opioid ihtiyacını azaltmaktadır. Preemptif analjezi stratejisi kapsamında operasyondan önce uygulanan analjezik tedavinin postoperatif ağrı şiddetini azalttığı gösterilmiştir. Kortikosteroid uygulaması (deksametazon), özellikle kompleks vakalarda postoperatif ödem ve trismusu anlamlı düzeyde azaltmaktadır.
Yara iyileşmesi sürecinde alveolar soketin pıhtı ile dolması ve bu pıhtının korunması esastır. Alveolar osteit (kuru soket) gelişimi, pıhtı kaybı veya erken lizis sonucu ortaya çıkmakta ve şiddetli ağrıya neden olmaktadır. Sigara kullanımı, oral kontraseptif kullanımı ve yetersiz oral hijyen, kuru soket gelişimi için bilinen risk faktörleridir. Hastaya operasyon sonrası ilk 24 saat boyunca çalkantılı gargara yapmaması, pipet kullanmaması ve sigara içmemesi konusunda detaylı bilgilendirme yapılmalıdır.
Postoperatif Dönemde Dikkat Edilmesi Gerekenler
- Soğuk uygulama: İlk 24-48 saat boyunca 20 dakika uygulama ve 20 dakika ara şeklinde intermittan soğuk kompres uygulanmalıdır
- Beslenme: İlk günlerde ılık ve yumuşak gıdalar tercih edilmeli, sıcak ve baharatlı yiyeceklerden kaçınılmalıdır
- Oral hijyen: Operasyondan 24 saat sonra nazik fırçalama başlanabilir, klorheksidin gargarası enfeksiyon kontrolü için kullanılabilmektedir
- Fiziksel aktivite: İlk 48-72 saat boyunca ağır fiziksel efordan kaçınılmalıdır
- İlaç kullanımı: Reçete edilen antibiyotik ve analjezik ilaçlar düzenli şekilde ve kür tamamlanarak kullanılmalıdır
Yarı Gömülü Dişlerde Korunma Stratejileri
Yarı gömülü diş oluşumunun tamamen önlenmesi her zaman mümkün olmamakla birlikte, erken tanı ve koruyucu yaklaşımlarla komplikasyon riskini minimize etmek mümkündür. Düzenli diş hekimi kontrolleri, yarı gömülü dişlerin erken dönemde tespit edilmesini ve uygun zamanda müdahale planlanmasını sağlamaktadır. Özellikle adölesan dönemde alınan panoramik radyografiler, üçüncü molar dişlerin gelişim durumunun ve sürme potansiyelinin değerlendirilmesi açısından değerli bilgiler sunmaktadır.
Ortodontik değerlendirme ve erken müdahale, bazı vakalarda yarı gömülü diş oluşumunun önlenebilmesi için fırsat penceresi sunabilmektedir. Seri ekstraksiyon protokolleri ve yer tutucu uygulamaları, ark uzunluğunun korunmasına ve kalıcı dişlerin sürmesi için yeterli alanın sağlanmasına katkıda bulunmaktadır. Bununla birlikte üçüncü molar gömüklüğünün önlenmesinde ortodontik tedavinin etkinliği tartışmalı olup kanıt düzeyi sınırlıdır.
Beslenme alışkanlıklarının düzenlenmesi, çene gelişiminin desteklenmesi açısından özellikle büyüme ve gelişme döneminde önem taşımaktadır. Sert ve lifli gıdaların tüketimi çiğneme fonksiyonunu artırmakta ve bu durum çene kemiklerinin fizyolojik gelişimine katkıda bulunmaktadır. D vitamini ve kalsiyum takviyesi, kemik metabolizmasının sağlıklı sürdürülmesi ve diş gelişiminin desteklenmesi için gereklidir.
Asemptomatik Yarı Gömülü Dişlerde Yaklaşım
Asemptomatik yarı gömülü dişlerin yönetimi, diş hekimliğinde en tartışmalı konulardan birini oluşturmaktadır. Profilaktik çekim lehine argümanlar; yaşla birlikte artan cerrahi komplikasyon riski, perikoronit ve çürük gelişimi potansiyeli, dentigeröz kist oluşma olasılığı ve komşu dişlerin korunması şeklinde sıralanabilmektedir. Konservatif izlem lehine argümanlar ise gereksiz cerrahi müdahaleden kaçınma, sinir hasarı riski, asemptomatik dişlerin bir kısmının hiçbir zaman sorun oluşturmayacağı gerçeği ve hastanın yaşam kalitesinin korunması olarak öne çıkmaktadır.
Amerikan Oral ve Maksillofasiyal Cerrahlar Derneği (AAOMS), asemptomatik yarı gömülü üçüncü molarların dahi patoloji gelişme riski taşıdığını ve genç erişkin dönemde profilaktik çekimin düşünülmesi gerektiğini vurgulamaktadır. Buna karşın İngiltere Ulusal Sağlık ve Klinik Mükemmellik Enstitüsü (NICE), yeterli klinik endikasyon bulunmaksızın profilaktik çekim yapılmamasını önermektedir. Güncel yaklaşım, her hastanın bireysel risk-yarar analizi yapılarak kişiselleştirilmiş tedavi planı oluşturulması yönündedir.
Özel Hasta Gruplarında Yarı Gömülü Diş Yönetimi
Sistemik hastalığı bulunan hastalarda yarı gömülü diş tedavisi özel dikkat gerektirmektedir. Antikoagülan veya antitrombosit tedavi alan hastalarda kanama riski yönetimi, ilgili hekimle koordinasyon halinde planlanmalıdır. Direkt oral antikoagülanlar (DOAK) kullanımında genellikle ilacın kesilmesi gerekmemekte, ancak warfarin kullanan hastalarda INR değerinin terapötik aralıkta olduğu doğrulanmalıdır.
Bifosfonat tedavisi alan hastalarda çene osteonekrozu (BRONJ/MRONJ) riski göz önünde bulundurulmalıdır. Özellikle intravenöz bifosfonat kullanımında cerrahi girişimler yüksek risk taşımakta olup müdahale kararı multidisipliner değerlendirme sonrası verilmelidir. Diyabetik hastalarda glisemik kontrol durumu, yara iyileşmesi ve enfeksiyon riski açısından belirleyici olup HbA1c düzeyinin %7 altında tutulması hedeflenmektedir.
Gebelik döneminde yarı gömülü diş çekimi, mümkünse ikinci trimestere ertelenmelidir. İlk trimesterde organogenez döneminde teratojenisite riski, üçüncü trimesterde ise supin hipotansiyon sendromu ve erken doğum riski nedeniyle elektif cerrahi girişimlerden kaçınılmalıdır. Acil durumlar dışında definitif tedavi doğum sonrası döneme planlanmalıdır.
Güncel Gelişmeler ve Gelecek Perspektifleri
Yarı gömülü diş tedavisinde teknolojik gelişmeler cerrahi başarıyı artırmakta ve komplikasyon oranlarını azaltmaktadır. Bilgisayar destekli navigasyon cerrahisi, KIBT verilerinin intraoperatif rehberlik için kullanılmasını mümkün kılmakta ve özellikle inferior alveolar sinire yakın seyreden dişlerin çekiminde sinir hasarı riskini minimize etmektedir. Üç boyutlu yazıcı teknolojisi ile üretilen cerrahi kılavuzlar, operasyon planlamasının doğruluğunu artırmaktadır.
Trombositten zengin fibrin (PRF) ve trombositten zengin plazma (PRP) gibi otolog biyomateryal uygulamaları, cerrahi çekim sonrası yara iyileşmesini hızlandırmakta ve alveolar osteit insidansını azaltmaktadır. Bu büyüme faktörü konsantrelerinin soket koruma prosedürlerinde kullanımı, kemik rejenerasyonunu desteklemekte ve postoperatif morbiditeyi azaltmaktadır.
Yapay zeka ve derin öğrenme algoritmaları, panoramik radyografilerde yarı gömülü dişlerin otomatik tespiti ve sınıflandırılmasında umut verici sonuçlar ortaya koymaktadır. Konvolüsyonel sinir ağları kullanılarak geliştirilen modeller, gömülü diş pozisyonunun belirlenmesinde ve cerrahi zorluk derecesinin tahmininde yüksek doğruluk oranları elde etmekte ve klinisyene karar destek sistemi olarak hizmet edebilmektedir.
Kapanış ve Uzman Desteği
Yarı gömülü dişler, ağız ve diş sağlığı alanında multidisipliner bir yaklaşım gerektiren ve erken müdahale ile ciddi komplikasyonların önlenebileceği klinik durumlar arasında yer almaktadır. Risk faktörlerinin bilinmesi, düzenli diş hekimi kontrollerinin yapılması ve uygun zamanda tedavi planının oluşturulması, yarı gömülü dişlere bağlı morbiditenin azaltılmasında belirleyici rol oynamaktadır. Hastaların bilinçlendirilmesi ve koruyucu hekimlik uygulamalarının yaygınlaştırılması, toplum ağız sağlığının geliştirilmesi açısından büyük önem taşımaktadır.
Koru Hastanesi Ağız ve Diş Sağlığı bölümünde uzman hekimlerimiz, yarı gömülü diş tanı ve tedavisinde en güncel cerrahi teknikler ve ileri görüntüleme yöntemlerini kullanarak hastalarımıza güvenli, konforlu ve kanıta dayalı tedavi hizmeti sunmaktadır. Deneyimli kadromuz ile bireysel risk değerlendirmesi yapılarak her hasta için en uygun tedavi planı oluşturulmakta ve postoperatif süreç titizlikle takip edilmektedir.
