COVID-19 pandemisi, başlangıçta öncelikle solunum sistemini etkileyen bir enfeksiyon olarak tanımlanmış olsa da ilerleyen süreçte hastalığın çok sistemli bir tablo oluşturduğu açıkça ortaya konulmuştur. Çocuk yaş grubunda enfeksiyonun seyri yetişkinlere kıyasla daha hafif ilerlemekle birlikte, akut dönemin ardından gelişen kardiyak tutulum tabloları, çocuk kardiyoloji pratiğinde dikkatle takip edilmesi gereken bir alan hâline gelmiştir. Özellikle akut enfeksiyonun atlatılmasından sonra ortaya çıkan multisistem inflamatuar sendrom (MIS-C) ve uzun COVID tablosu içerisinde değerlendirilen kardiyovasküler belirtiler, çocuk hastalarda sistematik bir izlem protokolü gerekliliğini belirgin biçimde gündeme taşımıştır.
Çocuklarda COVID-19 sonrası kardiyak tutulum, geniş bir klinik yelpazede karşımıza çıkmaktadır. Bu yelpaze; hafif sinüs taşikardisinden başlayıp miyokardit, perikardit, koroner arter dilatasyonu, ritim bozuklukları ve nadir vakalarda sol ventrikül sistolik işlev bozukluğuna kadar uzanmaktadır. Klinik tabloların önemli bir bölümü kendiliğinden gerilemekle birlikte, bazı olgularda kalıcı miyokardiyal değişikliklerin uzun dönemli izlem gerektirdiği bildirilmiştir. Bu nedenle akut enfeksiyon sonrası dönemde semptomatik veya yüksek riskli olarak değerlendirilen çocuklarda, çocuk kardiyoloji birimleri tarafından düzenli ve standartlaştırılmış bir izlem planının oluşturulması önerilmektedir.
Pediatrik popülasyonda kardiyak tutulumun mekanizması çok yönlüdür. Virüsün miyokard hücrelerine doğrudan tutunması, dolaşımdaki anjiyotensin dönüştürücü enzim 2 (ACE2) reseptörleri aracılığıyla gerçekleşmektedir. Bunun yanı sıra konağın aşırı inflamatuar yanıtı, sitokin fırtınası olarak adlandırılan tablo, mikrovasküler endotel disfonksiyonu ve hiperkoagülabilite gibi süreçler kardiyak hasarın ortaya çıkmasında belirleyici rol oynamaktadır. Multisistem inflamatuar sendrom tablosunda ise immünolojik geç yanıtın baskın olduğu, Kawasaki benzeri klinik bulguların gözlendiği ve koroner arter etkilenmesinin ön plana çıkabildiği bilinmektedir. Bu çok katmanlı patofizyoloji, izlemin yalnızca tek bir parametreye değil, kapsamlı bir kardiyovasküler değerlendirmeye dayanmasını zorunlu kılmaktadır.
İzlem sürecinin ilk basamağı, ayrıntılı bir öykü alımı ve klinik muayene ile başlamaktadır. Akut enfeksiyon döneminde hastaneye yatış öyküsü, yoğun bakım gereksinimi, oksijen desteği, MIS-C tanısı, kardiyak biyobelirteç yüksekliği veya görüntüleme bulguları gibi parametreler risk sınıflamasında belirleyici öneme sahiptir. Asemptomatik veya hafif geçirilmiş enfeksiyonlarda rutin geniş kapsamlı tarama önerilmemekle birlikte, göğüs ağrısı, çarpıntı, efor intoleransı, senkop, baş dönmesi veya egzersiz sırasında nefes darlığı bildiren çocuklarda kardiyak değerlendirmenin gecikmeden başlatılması önerilmektedir. Bu semptomların ailelere açıkça anlatılması ve şüpheli bulguların hekime iletilmesi konusunda farkındalık oluşturulması, gecikmiş tanıların önüne geçilmesi açısından kritik bir adım olarak değerlendirilmektedir.
Temel kardiyak değerlendirme; elektrokardiyografi (EKG), ekokardiyografi ve kardiyak biyobelirteçlerin ölçümünü kapsamaktadır. EKG; ritim bozukluklarının, iletim anormalliklerinin, ST-T değişikliklerinin ve QT uzamasının tespitinde kullanılan, ulaşılabilir ve ekonomik yük-etkin bir yöntemdir. Ekokardiyografi ise sol ventrikül sistolik ve diyastolik fonksiyonlarının, kapak yapılarının, perikardiyal sıvının ve koroner arter çaplarının değerlendirilmesinde temel görüntüleme yöntemi olarak öne çıkmaktadır. Özellikle MIS-C öyküsü olan çocuklarda koroner arter ölçümlerinin Z-skoru ile değerlendirilmesi, gelecekteki anevrizma riskinin öngörülmesi açısından önemli kabul edilmektedir. Troponin, NT-proBNP ve CRP gibi biyobelirteçlerin seri ölçümleri, miyokardiyal hasarın seyrinin izlenmesinde tamamlayıcı bilgi sağlamaktadır.
İleri görüntüleme yöntemleri arasında kardiyak manyetik rezonans görüntüleme (kardiyak MR), pediatrik post-COVID izleminde giderek artan bir öneme sahiptir. Kardiyak MR; miyokardiyal ödem, geç gadolinyum tutulumu, fibrozis ve doku karakterizasyonu konusunda yüksek duyarlılıkta bilgi sunmaktadır. Ekokardiyografide sınır değer bulguları gözlenen, troponin yüksekliği saptanan veya semptomları devam eden çocuklarda kardiyak MR endikasyonu çocuk kardiyoloji uzmanı tarafından bireysel olarak değerlendirilmektedir. Holter monitörizasyon ise palpitasyon, senkop veya egzersiz ile tetiklenen semptomları olan çocuklarda ritim bozukluğunun belgelenmesinde yararlı bir yöntem olarak kullanılmaktadır. Egzersiz testi ise sporcu çocuklarda spora dönüş kararının verilmesinde ek bilgi sağlayan bir araç olarak değerlendirilmektedir.
Multisistem inflamatuar sendrom (MIS-C) tablosu, post-COVID dönemde çocuklarda en sık karşılaşılan ciddi kardiyovasküler tutulum nedenlerinden biridir. Genellikle akut enfeksiyondan iki ila altı hafta sonra ortaya çıkan bu klinik tablo; uzun süreli ateş, döküntü, gastrointestinal belirtiler, konjonktivit, mukozit ve kardiyovasküler tutulum bulguları ile seyretmektedir. Etkilenen çocukların önemli bir bölümünde sol ventrikül sistolik fonksiyonlarında geçici azalma, miyokardit benzeri tablo, perikardiyal efüzyon ve nadiren koroner arter dilatasyonu gözlenmektedir. Akut tablonun yoğun bakım ortamında multidisipliner bir yaklaşımla yönetilmesinin ardından, taburculuk sonrası izlem süreci uzun bir periyodu kapsamaktadır.
MIS-C sonrası izlem programında genellikle taburculuktan kısa süre sonra, ardından birinci ay, üçüncü ay ve altıncı ay kontrollerinin planlanması önerilmektedir. Bu kontroller; klinik muayene, EKG, ekokardiyografi ve gerek görüldüğünde biyobelirteç takibini içermektedir. Koroner arter etkilenmesi saptanan olgularda izlem aralıkları kısaltılmakta ve antitrombosit veya antikoagülan yaklaşımların gerekliliği bireysel olarak değerlendirilmektedir. Ekokardiyografik bulguların normale dönmesi durumunda dahi en az bir yıl süreyle düzenli izlemin sürdürülmesi, geç dönem komplikasyonların atlanmaması açısından önemli görülmektedir. Kalıcı bulguların saptandığı çocuklarda ise izlem süresi uzatılmakta ve gerektiğinde ileri görüntüleme tetkikleri tekrarlanmaktadır.
Akut miyokardit tablosu, COVID-19 ile ilişkili olarak çocuklarda nadir ancak ciddi bir klinik tablo olarak karşımıza çıkmaktadır. Göğüs ağrısı, efor kapasitesinde azalma, çarpıntı, senkop ve nadiren kalp yetmezliği bulguları başvuru şikâyetleri arasında yer almaktadır. Troponin yüksekliği, EKG değişiklikleri ve ekokardiyografik bulguların kombinasyonu tanıya yönlendirici niteliktedir. Hemodinamik açıdan stabil olan olgularda destekleyici yaklaşımla yönetim ön planda olup, ileri vakalarda yoğun bakım koşullarında izlem gereksinimi doğmaktadır. Akut dönemin atlatılmasının ardından çocukların yorucu fiziksel aktivitelerden belirli bir süre uzak tutulması ve seri kardiyak değerlendirme ile takip edilmesi önerilmektedir. Spora dönüş kararı ise kardiyak MR, egzersiz testi ve Holter sonuçlarının birlikte yorumlanmasıyla bireysel olarak belirlenmektedir.
Perikardit ve perikardiyal efüzyon, post-COVID dönemde gözlenebilen diğer kardiyak tablolar arasında yer almaktadır. Göğüs ağrısı, özellikle pozisyonla değişen ağrı karakteri, ateş ve halsizlik bulgularıyla başvuran çocuklarda perikardit ön tanısının değerlendirmeye dâhil edilmesi önemlidir. EKG'de yaygın ST-segment değişiklikleri, ekokardiyografide perikardiyal sıvı varlığı ve inflamatuar belirteçlerin yüksekliği tanıyı destekleyici niteliktedir. Tedavi süreci anti-inflamatuar yaklaşımlarla yönetilmekte, dirençli olgularda ek immünomodülatör yaklaşımlar çocuk kardiyoloji uzmanı tarafından planlanmaktadır. Perikardiyal efüzyonun gerilemesi ve semptomların tamamen iz bırakmadan ilerlemesi süreci, çoğu durumda haftalar ile aylar arasında değişen bir izlem dönemi gerektirmektedir.
Ritim bozuklukları, çocuklarda post-COVID dönemde sıkça raporlanan kardiyak yakınmalar arasındadır. Sinüs taşikardisi, prematüre atımlar, supraventriküler taşikardi ve nadiren ventriküler aritmiler bildirilmiştir. Otonom sinir sistemi disregülasyonuna bağlı olarak ortaya çıkan postural ortostatik taşikardi sendromu (POTS), özellikle ergenlik çağındaki kız çocuklarında dikkat çekici bir tablo olarak öne çıkmaktadır. Ayağa kalkmakla belirginleşen çarpıntı, baş dönmesi ve yorgunluk şikâyetleri ile başvuran olgularda Holter monitörizasyon, eğim masası testi ve ayrıntılı kardiyak değerlendirme yapılması önerilmektedir. Yaşam tarzı düzenlemeleri, hidrasyon, tuz alımı ayarlamaları ve kademeli egzersiz programları yönetimde temel basamaklar arasında yer almaktadır.
Uzun COVID kavramı içinde değerlendirilen kardiyovasküler yakınmalar, akut enfeksiyondan en az dört hafta sonra devam eden veya yeni ortaya çıkan semptomları kapsamaktadır. Çocuklarda en sık bildirilen yakınmalar arasında efor intoleransı, çarpıntı, göğüste rahatsızlık hissi, baş dönmesi ve kronik yorgunluk yer almaktadır. Bu yakınmaların önemli bir bölümü zaman içerisinde kendiliğinden gerilemekle birlikte, semptomları üç aydan uzun süre devam eden çocuklarda kapsamlı kardiyovasküler değerlendirmenin planlanması önerilmektedir. Multidisipliner yaklaşım çerçevesinde çocuk kardiyoloji, çocuk göğüs hastalıkları, çocuk nöroloji ve gerektiğinde çocuk romatoloji birimleri ile koordineli izlem süreci yürütülmektedir.
Spora dönüş süreci, post-COVID dönemde özellikle aktif spor yapan çocuklar ve ergenler için özel önem taşıyan bir başlıktır. Asemptomatik veya hafif enfeksiyon geçiren çocuklarda kısa bir dinlenme döneminin ardından kademeli aktiviteye dönüşün uygun olduğu kabul edilmektedir. Orta veya ağır enfeksiyon geçiren, kardiyak semptomları bulunan veya MIS-C tanısı almış çocuklarda ise spora dönüş öncesi kapsamlı kardiyovasküler değerlendirme önerilmektedir. Değerlendirme süreci EKG, ekokardiyografi ve gerektiğinde egzersiz testi ile kardiyak MR'ı içermektedir. Kademeli yük artırımı protokolleri, çocuğun semptomlarını dikkatle gözlemleyerek planlanmakta ve herhangi bir semptom gelişmesi durumunda program revize edilmektedir.
Aşılanma süreci ve COVID-19 sonrası kardiyak izlem arasındaki ilişki de güncel literatürde sıkça ele alınan bir konudur. Aşılama sonrası nadiren bildirilen miyokardit tablolarının büyük çoğunluğu hafif seyirli olup destekleyici yaklaşımlarla iyileşmeye katkı sağlayan bir süreçle yönetilmektedir. Bununla birlikte aşılama öncesi ve sonrası dönemde semptomatik çocukların hekim değerlendirmesinden geçirilmesi önerilmektedir. Aile ve çocukların bilgilendirilmesi sürecinde dengeli bir iletişim yaklaşımının benimsenmesi, gereksiz kaygı oluşumunun önlenmesi açısından önemli bir rol üstlenmektedir.
Post-COVID kardiyak izlem sürecinin başarısı, aile bilgilendirmesinin niteliği ile doğrudan ilişkilidir. Ailelerin uyarıcı semptomlar konusunda eğitilmesi, kontrol randevularına düzenli katılımın sağlanması, evde gözlemlenmesi gereken bulguların açıkça paylaşılması ve günlük yaşamda dikkat edilmesi gereken noktaların aktarılması, izlem kalitesini doğrudan etkileyen unsurlar arasında yer almaktadır. Beslenme, uyku düzeni, ekran süresi, fiziksel aktivite ve psikososyal destek başlıkları, kapsamlı bir post-COVID değerlendirmesinin ayrılmaz parçaları olarak ele alınmaktadır. Çocuk kardiyoloji ekibi tarafından oluşturulan bireysel izlem planları, çocuğun yaşına, klinik tablosunun şiddetine ve eşlik eden hastalıklarına göre özelleştirilmektedir.
Sonuç olarak COVID-19 sonrası çocuklarda kardiyak izlem, pediatri pratiğinin son yıllarda hızla evrilen ve önemli bir bilgi birikimi gerektiren alanlarından biri hâline gelmiştir. Akut enfeksiyon döneminin atlatılmasının ardından gelişebilecek kardiyak tutulum tabloları çoğu durumda hafif seyretmekle birlikte, belirli risk gruplarında ciddi klinik tablolara yol açabilmektedir. Erken dönemde yapılan kapsamlı klinik değerlendirme, uygun görüntüleme tetkiklerinin planlanması, biyobelirteç takibi ve bireyselleştirilmiş izlem programlarının oluşturulması, çocuk hastalarda uzun dönem kardiyovasküler sağlığın korunmasına katkı sağlayan temel basamaklar olarak öne çıkmaktadır. Multidisipliner yaklaşım, ailelerle kurulan etkili iletişim ve güncel kılavuzlara dayalı bilimsel bakış açısı, post-COVID döneminde çocuk kardiyoloji izleminin temelini oluşturmaya devam etmektedir.
